«باز کن دکان که وقت عاشقی است»

http://hamidebrahimi.com

سلامت کنم

پنهانی به تو می نگرم

تا در سردترین سال های ثانیه ها

آهسته نگاهم کنی

آینه چشم های تو

نور بازیگوش است

که بر دشت برف گرفته دلم

می رقصد

من بازیچه چشم های توام

دست هایم چشم هایت را

دوست  می دارد

و من به خیال واهی رسیدن

عاشقانه ترین آوازم را

زمزمه می کنم

_{ماه خاطره می گوید}

_{هفت برادران دب اکبر}

_{با هم آواز می خواند}

_{آن طرف کمی پایین تر ماه}

_{زهره عاشقانه هایش را}

_{جار می زند}

_{از سیاه چاله های آسمان}

_{صدایی مبهم می آید}

_{انگار ستاره ای با درد}

 _{در حال زایش است}

_{یا ستاره ای دیگر}

_{در بستر مرگ}

_{ناله می کند}

_{امشب  شعر هایم را}

_{در دلم پنهان می کنم}

_{برایشان لا لایی می خوانم}

_{کودکیم را قصه می کنم}

_{خوابشان می کنم}

_{اما ستاره ها بیدارشان می کنند}

_{امشب  دریافتم}

_{تا ستاره ها آرام نگیرند}

_{شعر هایم نمی خوابند}

_{امشب شعرهایم}

_{خواب مرا می گیرند}

_{ستاره ها مرا نمی فهمند}

_{آسمان را شلوغ کرده اند}

_{برای شعر هایم}

_{از دب اکبر گفتم}

_{زهره را نشانشان دادم}

_{ناله ها را تعریف کردم}

_{آرام گرفتند}

_{خوابیدند}

_{من نیز}

_{آسمان آرام نبود}

_{من نیز}

نزن نگاه کن منم

در کنار اولین پروازم ایستاده ام

نزن نگاه کن منم

پاییز یادت نیست

دست در گردن احساس

عکس گرفتیم یادگاری

منم نزن

عاشقانه هایی که آورده ام

هنوز آبی اند

آی فرمان آ تش ندهید

منم

نگاه کن هنوز بادبادک کودکیم

در تابستان کودکییم

در آسمان کودکیم

پرواز می کند

آتش نکنید

که دلم کمی دور تر از

انگشت به ماشه رفته شما

آتش گرفته است

وای خدای من

منم نزنید

من در این پاییز

که آرام آرام می رود

ایستاده ام

با دستانی بسته

چشم هایی باز

هر شب

ستاره من

در کنار دب اکبر است

منم نزنید

صدای آتش می آید

و قلبم آرام، آرام می گیرد

کاش می دانستند

من فقط عاشقانه هایم را

جار می زنم

کاش می دانستند

دست هایم ظرافت نوازش را

سال هاست فراموش کرده اند

من غربت نشین پروانه های تو بودم

دلم برای نوازش پروانه هایت

تنگ می شود

برگ سبزی

که در جیب داشتم 

اکنون در جیب کنار قلبم پاییز است

 و قلبم خوب می داند چه پاییزیست

دل گم شده ام را باز پیدا کنم

 
و دست هایی

از کنار پا های غربت

با کمی اغماض

در انگشت کوجک تو

می رود

اما سالهاست

 حلقه های عاشقانه های مرا

حراج می کنند

من دلتنگی هایم را حلقه می کنم

امشب حلقه ای دیگر خواهم ساخت

از جنس بلور

تا مرا شفاف تر ببینی

من اینجا ایستاده ام

 در آستانه دلتنگی هایم

که دانه دانه حلقه می شود

باز دلم گرفته است

باز دلم گرفته است

دست هایت را

پشت پنجره های غربتم دیدم

مرا بخوان که پروانه های دیارم

سال هاست فراموشم کرده اند

من سال را برای تو زیستم

و می دانم دست هایم

عاشق تر از آن بود که بخوانیم

کاش سر انگشتان من برای تو

                            آشنا بود

قاب حضور تو می شد باز

سوت می زدم

آواز می خواندم

و گاهی ماه را نگاه می کردم

از حصار پشت پنجره

نگاهم نمی کنی

آوازم نمناک تر می شود

و دلم عاشق تر

دیوار ها به من فکر می کنند

و زمین صدایم می کند

آوازم آرام می گیرد

و  برای نگاهت

شبی دیگر

خواهم آمد

در راه برایت

سوت می زنم

آواز می خوانم

^{آسمان آبی بود}

^{پرنده ها کم کم می آمدند}

            ^{کم کم می رفتند}

^{دشت صدایم می کرد}

^{نمی دانم پرواز را فراموش کرده ام}

^{یا دشت ها سبز تر شده اند}

^{دست هایم طاقت پرواز ندارند}

             ^{کمی پایین تر بیا} 

         سبزتر از غربت پروانه های عاشق

سبز شو

         سبزتر از دشت های دلم که آرام گرفته است

سبز شو

         سبزتر از دستهای پریشان همیشگیم

سبز شو

         سبزتر از شعرهای همسایگیم

عاشقانه نگاهت می کنم

شاید سبز شوی

 شاید...

^{این پیامی الهی}

^{برای دست های توست}

^{کمی دیر تر بخوابیم}

^{شاید صبح آهسته تر بیاید}

^{و دست هایت}

^{پرواز را فراموش کنند}

^{نگاه کن شب هبوط می کند}

^{راستی صبح ...} 

ایستاده ای

ای گلبرگ ترک خورده سالها

به سراغم

بیا

سالهاست که رنگ می کنند

تا فراموش نکنیم

زمین هنوز سیاه است

و من

به پسری می اندیشم